http://www.raw.pun.pl Wiele Rzeczy O Wreslingu pl http://backend.userland.com/rss http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=10#p10 10@http://www.raw.pun.pl - sobota, 20:00, WWE RAW International
- sobota, 21:00, WWE ECW
- niedziela, 14:00, WWE RAW International (powtórka)
- niedziela, 15:00, WWE ECW (powtórka)
- niedziela, 16:00, WWE Smackdown! International
- niedziala, 20:00, WWE Smackdown! International (powtórka)
- niedziela, 21:00, WWE Specials (PPV) (raz w miesiącu)
- środa, 18:00, WWE RAW International (powtórka)
- czwartek, 18:00, WWE ECW (powtórka)
- piątek, 18:00, WWE Smackdown! International (powtórka)



TV PULS
- środa, 20:30, WWE Superstars
- sobota, 22:00, WWE Superstars (powtórka)



EUROSPORT
- poniedziałek, 21:00, This Week in WWE
- poniedziałek, 21:30, WWE Vintage Collection
Powtórki w środę na Eurosport 2 (20:00) oraz w czwartek późnym wieczorem na Eurosport.



DSF (dostępny platformach cyfrowych, w sieciach kablowych i przez satelitę Astra) :
- soboty, 22:00, WWE SmackDown! International (godzinny skrót z tygodniowym opóźnieniem)
- program może się powtarzać w inne dni tygodnia np: środę 22:00



NT1 (dostępny cyfrowo z satelity Hot Bird) :
- piątki, 22:15, WWE SmackDown! International (godzinny skrót z kilku tygodniowym opóźnieniem)
- soboty, 20:45, WWE RAW (z kilku tygodniowym opóźnieniem)]]> Wtorek 22 Czerwiec Wtorek 22 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=9#p9 9@http://www.raw.pun.pl Big Show

The Big Show jest jednym z najwyższych i najcięższych zapaśników w historii WWF, dla którego przyszłosc wyglada bardzo obiecujaco. Patrząc na jego doskonałe warunki fizyczne można spodziewać się, iż wrestler niejedokrotnie będzie w posiadaniu najważniejszego tytułu mistrzowskiego WWF.

Paul Wight należy do najbardziej pożądanych przez organizacje wrestlerów. Mecenas Wighta prowadził negocjacje z federacją od 1996r., gdy zawodnik miał przed sobą jeszcze dwa lata pracy w WCW. Jest prawdopodobne, iż sam Hogan namawiał ówczesnego Gianta do przejścia do zmiany organizacji, gdyż McMahon miałby więcej do zaoferowania. Ostatecznie na początku 1999r. obie strony podpisały kontrakt, na mocy którego Paul Wight pracować będzie dla WWF przez 10 lat otrzymując wynagrodzenie $1.000.000 rocznie.

Debiut Wighta w federacji McMahona miał miejsce 14.02.1999r. podczas IYH "St.Valentine's Day Massacre". Zawodnik przeszkodził w pojedynku Steel Cage Match pomiędzy Vince'm a Austinem. Paul stał się jednym z czołowych wrestlerów Korporacji.

Podczas WrestleManii XV zapaśnik odszedł z grupy McMahonów. Wkrótce wstąpił do drużyny The Union założonej przez Vince'a. Wraz z Testem, Shamrockiem i Mankindem The Big Show robił wszystko, aby pokrzyżować szyki Korporacji. Wrestlerzy często wchodzili na ring z deską w ręku. "Związek" nie istniał jednak długo, gdyż wkrótce właściciel WWF ponownie stał się liderem Corporate Ministry.

Przez krótki okres The Big Show nie dokonał niczego godnego uwagi. W niedługim czasie zaprzyjaźnił się z Hardcore Holly'm, który w wyniku znajomości z Wightem nazwał się The Big Shot. Po kilku tygodniach wielki zawodnik zrezygnował z tej znajomości na rzecz partnerstwa z Undertakerem. Olbrzymów nie łączyła jednak przyjaźń, lecz chęć opanowania federacji. Zawodnicy niechętnie ze sobą pracują i najchętniej stanęliby w walce przeciw sobie.

Podczas SummerSlam'99 Wight i Undertaker pokonali team Kane'a i X-Pac'a zdobywając tytuły WWF Tag Team Championship. Tydzień później (30.08), podczas Raw, przegrali mistrzostwo w walce z Rockiem i Mankindem. Podczas edycji Smackdown! z 6 września zawodnicy skorzystali z prawa do pojedynku rewanżowego. Odbył się wówczas Burried Alive Match, którego zwycięzcy uzyskać mieli tytuły mistrzów drużynowych. Z pomocą Triple H, który sam zakopał Mankinda w grobie, dwójka olbrzymów ponownie zdobyła pasy Tag Team Championów.

Stajnie

The Union (WWF, 1999): Mankind, Test, Ken Shamrock

The Conspiracy (WWF, 2000): Shane McMahon, Chris Benoit, Kurt Angle, Christian, Edge

New World Order (WWF, 2001): Scotty Hall, X-Pac, Kevin Nash, Shawn Michaels, Booker T.

Team WWF (WWF, 2001): The Undertaker, The Rock, Kane, Chris Jericho, Vince McMahon

Vince's Power Team (WWE, 2003): Vince McMahon, Sable, Brock Lesnar, A-Train, Matt Morgan, Nathan Jones

Dungeon of Doom (WCW, 1996-1997): The Master, Kevin Sullivan, Shark, Zodiac, Konnan, The Barbarian, Loch Ness, Meng, The Yeti, Vader, Hugh Morrus, The Leprechaun, Maxx Muscle, Jimmy Hart, Big Bubba Rogers, Kamala, One Man Gang

New World Order (WCW, 1996): Hulk Hogan, Kevin Nash, Scott Hall, Ted DeBiase, Eric Bischoff, Syxx, Scott Norton, Mr. Wallstreet, Big Bubba Rogers, Buff Bagwell, Masahiro Chono, nWo Sting, Vincent, Nick Patrick

nWo Black and White (WCW, 1999): Scott Norton, Stevie Ray, Curt Hennig, Horace Hogan, Vincent

The Corporation (WWF, 1998-1999): Vince McMahon, Shane McMahon, Pat Patterson, Gerald Brisco, The Big Boss Man, Chyna, Hunter Hearst Helmsley, Mankind, Sgt Slaughter, Shawn Michaels, Kane, Ken Shamrock, Rocky Maivia, Test

Tag Teamy

Jeri-show (WWE): Chris Jericho

Show-Miz (WWE): The Miz

The Union (WWF): Mick Foley, Ken Shamrock, Test

Show Gunns (WWF): "The One" Billy Gunn

A+B Train II (WWE): A-Train

Double Trouble (WWF): Billy Gunn

Team Lesnar (WWE): Nathan Jones, A-Train, Brock Lesnar, Matt Morgan

Team Show (WWE): Test, Umaga, Montel Vontavious Porter, Finlay

- (WCW): Sting

- (WCW): Scott Hall

- (WWF): The Undertaker

- (WWF): Spike Dudley

- (WWE): Kane

Tytuly

WWE: Heavyweight Champion [2], United States Heavyweight Champion, Hardcore Champion [2] (3), World Tag Team Champion [5], "Tough Enough 2" Trainer, 20-Man Battle Royal Winner [2006]

WCW: World Heavyweight Champion [2], Tag Team Champion [3], World War 3 Winner [1996]

ECW: Heavyweight Champion

WWE: Unified Tag Team Champion

Nagrody

Slammy - najlepszy tag team roku (z Jericho) [2009]

Attitude Award - Najgorszy wrestler [2002]

Attitude Award - Tag Team of the year (z Kanem) [2005]

Attitude Award - Najlepszy Tag Team (z Chrisem Jericho) [2009]

PWI - Rookie of the Year [1996]

PWI - Wrestler of the Year [1996]

Wrestling Observer - Rookie of the Year [1996]

Prawdziwe imie: Paul Wight

Waga: 226 kg

Wzrost: 2.15 m

Data urodzenia: 8 luty 1972

Debiut: 1994, 16 lipiec 1995 w WCW

Miejsce urodzenia: Saluda, South Carolina

Trener: Larry Sharpe, Larry Sharpe's Monster Factory, WCW Power Plant

Akcja konczaca: The ShowStopper Chokeslam, knockout punch

Ulubione akcje: The Final Cut (Inverted Headlock Elbow Drop), Alley-Oop (Reverse Power Bomb), The Showstopper/Hog Leg (new name, Elevated Legdrop to throat), Clothesline, Hip Toss, Press Slam, Headbutt, Chop, Big Boot, Double Chokeslam (with The Undertaker or Kane), Corner Body Avalanche, Sidewalk Slam, Cobra Clutch Backbreaker, Open handed slap,Splash in corner]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=8#p8 8@http://www.raw.pun.pl Wczesne życie

Wysoki i szczupły jak na swój wiek, Levesque trenował koszykówkę i baseball. Był także fanem zawodowego wrestlingu. Jego idolem z młodzieńczych lat był Ric Flair.

W wieku lat 14 zaczął się interesować kulturystyką. Po skończeniu szkoły średniej w 1987 r. wziął udział w kilku konkursach kulturystycznych. Levesque został w wieku lat 19 Młodzieżowym Misterem stanu New Hampshire. W tym samym czasie spotkał Teda Arcidi, który zainspirował go do zastanowienia się nad karierą zawodowego wrestlera.

Początki

Levesque dostał się do szkoły wrestlingu Killera Kowalskiego w 1992 po rekomendacji od Teda Arcidiego. Następnie dołączył do federacji Independent Wrestling Federation (IWF), która zazwyczaj korzystała z usług wychowanków szkoły Kowalskiego. W tejże federacji zdobył: IWF Heavyweight Championship oraz IWF Tag Team Championship razem z innym wychowankiem Kowalskiego – Perrym Saturnem. Także w tej federacji zaczął używać przydomku Terra Ryzing.

World Championship Wrestling

Na początku 1994 dołączył do federacji WCW, walcząc jako heel. W swoim pierwszym pojedynku pokazanym w telewizji pokonał Briana Armstronga. Swojego pseudonimu używał do połowy 1994 r., kiedy to zmienił go na Jean-Paul Levesque. Ten gimmick odwoływał się do francusko-języcznych korzeni jego nazwiska. Mówił po angielsku z francuskim akcentem, to ze względu, iż francuskiego w ogóle nie znał. W tym samym czasie zaczął używać swojego finishera – The Pedigree.

Levesque miał krótki feud z Alexem Wrightem, który miał swoją kulminację na Starrcade. Na początku 1995 roku, Levesque przez krótki czas był w Tag Teamie z Lordem Stevenem Regalem, którego snobistyczny, brytyjski charakter był doskonałym połączeniem z podobną osobowością Jean-Paula. Tag Team nie przetrwał długo, a to ze względu iż Levesque przeszedł do World Wrestling Federation, po tym jak WCW odmówiła pushowania zawodnika w pojedynkach singlowych.

D-Generation X (1997-1999)

Push Helmsleya trwał dalej i w 1997 r. zdobył tytuł „King of the Ring” (8 czerwca) pokonując w finale turnieju Mankinda. Pod koniec roku Shawn Michaels, Helmsley, Chyna oraz Rick Rude założyli D-Generation X (DX). Grupa zasłynęła z kontrowersyjnej otoczki, m.in. ze względu na zuchwałe proma tworzone przez Helmsleya i Michaelsa, w których wykorzystywali slogan „Suck it”, razem z gestem X na kroczu oraz sarkastycznymi atakami na Breta Harta i Kanadę. Do tego czasu Helmsley całkowicie przestał już wykorzystywać gimmick „snoba o błękitnej krwi”. Wtedy też jego gimmick został skrócony do Triple H (chociaż od czasu do czasu bywa nazywany Hunterem).

Nawet jeśli konfrontacja DX z Hart Foundation została skończona po tym jak Bret, Jim Neidhart oraz Davey Boy Smith przeszli do WCW, Helmsley kontynuował feud z jedynym pozostałym członkiem grupy – Owenem Hartem – z powodu tytułu WWF European Championship. Kulminacja feudu nastąpiła na Wrestlemanii XIV, podczas pojedynku, którego stypulacja wyglądała następująco: Chyna była przykuta kajdankami do ówczesnego komisarza Sgt. Slaughtera. Helmsley wygrał pojedynek po tym jak Chyna sypnęła prochem w oczy Slaughtera, co pozwoliło jej na ingerencję w walce. Po Wrestlemanii Micheals był zmuszony do chwilowego zawieszenia kariery, z powodu kontuzji pleców, która trwała do gali Royal Rumble w 1998, co pozwoliło Triple H-owi na zajęcie przewodnictwa w DX. Do grupy przyłączyli się X-Pac oraz New Age Outlaws („Bad Ass” Billy Gun i „Road Dogg” Jesse James).

Triple H prowadził „DX Army” przez 1998 r., będąc autorem wielu akcji w których to DX dokonywała inwazji na budynek CNN oraz biura WCW w Atlancie; największa akcja zakończyła się nieomal przerwaniem odcinka gali Nitro w Virginii. To był jego pierwszy okres gdy występował w charakterze face’a w WWF. W tym też czasie Triple H zaczął feudować z liderem Nation of Domination oraz przyszłym heelem WWF – The Rockiem. Storyline doprowadził do sporu o Intercontinental Championship, który wtedy był w posiadaniu The Rocka. Triple H w końcu zdobył tytuł, pokonując Rocka w ladder matchu na SummerSlam 1998. Jednakże, wkrótce musiał się zrzec z tytułu ze względu na kontuzję kolana. Kiedy The Rock zdobył WWF Championship na gali Survivor Series 1998, rywalizacja pomiędzy oboma zapaśnikami odżyła. DX walczyła z grupą Corporation Vince’a McMahona, której The Rock był największą gwiazdą. Triple H dostał szansę walki o WWF Championship, 25 stycznia 1999 r. na edycji gali RAW w „I quit” matchu przeciwko Rockowi, ale został zmuszony do poddania się albo jego towarzyszka Chyna dostanie chokeslama od Kane’a. Wtedy też zaczął się nowy angle dla Triple H, w którym to Chyna go zdradziła, atakując po walce i dołączając do The Corporation.

Jako część storyline’u na Wrestlemanii XV, Triple H po raz ostatni na wiele miesiący walczył jako face, kiedy to pokonał Kane’a przy pomocy Chyny, która rozmyśliła się i wróciła do DX. W dalszej części tej samej gali, zdradził swojego przyjaciela z DX – X-Paca, pomagając Shane’owi McMahonowi utrzymać European Championship, tym samym sam stając się heelem. Ta decyzja pozwoliła Triple H-owi na zbliżenie się do WWF Championship. Triple dołączył następnie do The Corporation, co umieściło go w jednej grupie z The Rockiem. Nie potrafiąc sobie poradzić z rywalem, The Rock opuścił grupę i zajął miejsce Triple H jako face’a. Po heel turnie, Triple H odsunął się od swojego wizerunku z DX; swoje pięści zaczął owijać taśmą oraz zakładać krótsze spodnie do walk i nosząc się z krótszymi włosami. Zmiana jego gimmicku zbiegła się w czasie z kolejnymi okazjami do zdobycia mistrzostwa WWF. Po kilku nieudanych próbach, Triple H i Mankind zmierzyli się z Mistrzem WWF Stone Cold Stevem Austinem na SummerSlam w 1999 r. w Triple Threat Matchu, którego gościnnym sędzią był Jesse „The Body” Ventura. Mankind miał zabookowane zwycięstwo, pinnując Austina i zostając jednocześnie po raz trzeci Mistrzem WWF. Jednakże następnej nocy na gali RAW, Triple H pokonał Mankinda, zdobywając swój pierwszy tytuł Mistrza WWF.

Triple H stracił pas na rzecz Vince’a McMahona, 16 września na edycji SmackDown!, następnie odzyskał go na gali Unforgiven w Six-Pack Challenge, w którym obok niego wystąpili Davey Boy Smith, Big Show, Kane, The Rock oraz Mankind. Później pokonał Stone Cold Steve’a Austina na No Mercy 1999 by ponownie stracić mistrzostwo na rzecz Big Showa na Survivor Series 1999.

Powrót po kontuzji (2002)

Triple H powrócił na RAW jako face, 7 stycznia 2002 roku w Madison Square Garden. Miał zabookowane zwycięstwo na Royal Rumble w tamtym roku, przez co miał okazję do walki o WWF Undisputed Championship na Main Evencie Wrestlemanii XVIII. Na tejże właśnie gali w walce o tytuł pokonał Chrisa Jericho. Po utrzymaniu mistrzostwa przez miesiąc, Helmsley stracił go na rzecz Hulka Hogana na Backlash 2002. Triple H następnie, dzięki Draftowi dostał się na SmackDown!, gdzie kontynuował feud z Chrisem Jericho, co miało swoją kulminację na Judgment Day w Hell in a Cell matchu.

W międzyczasie, pomiędzy Royal Rumble a Wrestlemanią, Era McMahon-Helmsley została oficjalnie zakończona na ekranie telewizyjnym. Do czasu powrotu Triple H, jego małżeństwo (keyfabe) ze Stephanie McMahon, natrafiło na problemy, toteż Stephanie udawała że jest w ciąży by mąż znów był po jej stronie. Kiedy Hunter domyślił się co jest grane, porzucił publicznie Stephanie na gali RAW, na której mieli odnowić śluby małżeńskie. Stephanie zaczała potem wspierać Chrisa Jericho, ale została zmuszona do usunięcia się w cień, po tym jak przegrała Triple Threat match na gali RAW i została spinnowana przez Triple H. Rozwód jak i storyline zakończył się na gali Vengeance.

W tym samym czasie, stary towarzysz Triple H z D-Generation X – Shawn Michaels powrócił do WWF i dołączył do New World Order; Michaels i Kevin Nash chcieli by Hunter przeszedł na RAW, po to by mógł dołączyć do grupy. Jednak Vince McMahon rozwiązał nWo, po pewnych komplikacjach na backstage’u i sprowadził Erica Bischoffa na stanowisko Generalnego Menedżera RAW. Jednym z pierwszych zamiarów Bischoffa było (podzielając zamiary nWo) sprowadzić Triple H na RAW. Hunter w końcu rzeczywiście trafił na RAW, jednocząc siły z Shawnem Michaelsem. Ale 22 lipca 2002, znów miał heel turn, wykonując na swoim dawnym koledze Pedigree, w trakcie czegoś co miało wyglądać na odnowienie DX. W następnym tygodniu, Triple H rozbił głowę Michaelsa na szybie samochodu, by udowodnić, iż Shawn jest słaby. Te wydarzenia doprowadziły do długiej rywalizacji pomiędzy byłymi towarzyszami, a kulminacją była „Unsanctioned Street Fight” na SummerSlam 2002, którą wygrał Michaels. Jednak po walce, Triple H zaatakował Shawna sledgehammerem, po czym Michaels musiał być zniesiony z ringu.

Aż do 2 września 2002, WWE posiadało tylko jeden tytuł mistrzowski dla obu brandów – RAW i SmackDown. Jednak po SummerSlam, ówczesny mistrz – Brock Lesnar – podpisał umowę ze SmackDown, co spowodowało, iż RAW pozostało bez własnego mistrzostwa. Generalny Menedżer RAW – Eric Bischoff – nagrodził Triple H World Heavyweight Championship (czymś co wcześniej było znane jako mistrzostwo WCW). Triple H dostał push w walkach o obronę tytułu m.in. z Riciem Flairem, Robem Van Damem, Kanem i innymi. Jednak w końcu przegrał tytuł na rzecz Shawna Michaelsa na pierwszym w historii Elimination Chamber na gali Survivor Series w 2002 r. Triple H odzyskał tytuł miesiąc później w walce Three Stages of Hell na Armageddon 2002.

King of Kings (2007 – do dzisiaj)

Triple H wrócił na ring na SummerSlam 2007 pokonując Kinga Bookera. Tuż po swoim powrocie zdobył WWE Championship na gali No Mercy 2007 pokonując świeżo upieczonego mistrza – Randiego Ortona, co spowodowało, że Triple H został mistrzem po raz 11. Na tej samej gali Hunter pokonał Umagę w pierwszym pojedynku w obronie tytułu. Vince McMahon oświadczył następnie, że Triple H będzie musiał jeszcze raz bronić tytułu na tej samej gali – przeciwko Randemu Ortonowi w Last Man Standing match. Orton wygrał pojedynek poprzez RKO. Czas, przez który Triple H posiadał swój tytuł na gali No Mercy jest czwartym najkrótszym w historii, trwał tylko przez długość gali. W trakcie RAW Elimination Chamber na gali No Way Out 2008, Triple H wygrał możliwość walki o WWE Championship na Wrestlemanii XXIV, pokonując pięciu pozostałych przeciwników. Hunter zaprzepaścił swą szansę na Wrestlemanii XXIV, przegrywając z Randym Ortonem oraz Johnem Ceną. Podczas kolejnego PPV, Backlash, Triple H został mistrzem po raz dwunasty i na Judgment Day, oraz One Night Stand pokonał Ortona, by obronić pas. HHH zmierzy się z Johnem Ceną o Pas Mistrzowski WWE na Night of Champions.

Film

Levesque pojawił się w filmie „Blade: Trinity” jako wampir imieniem Jarko Grimwood. Jest też także jedną z gwiazd filmu, który dopiero trafi na ekrany „Journey of Death”. Hunter pojawiał się także na wydawanych przez WWE filmach o tematyce poświęconej wrestlingowi, m.in. „Triple H: The Game” oraz „Triple H: That Damn Good” z 2002 r., „D-Generation X” wznowionym wydaniu w 2006 r. wcześniej wersji z VHS oraz „The New and Improved DX” z 2007. Z kolei w 2008 roku pojawi się nowe DVD podsumowujące dotychczasową karierę, zatytułowane „Triple H: King of Kings”.

Osobiste życie

Zanim poślubił Stephanie McMahon, Levesque żył w związku z Joanie Laurer (Chyną). Chodzili ze sobą przez cztery lata od 1996 do 2000 r. Levesque ożenił się ze Stephanie 25 października 2003. Ich pierwsze dziecko, dziewczynka imieniem Aurora Rose Levesque przyszła na świat 24 lipca 2006 r.

Pod koniec 2004, Levesque wydał książkę pt. „Making the Game: Triple H’s Approach to a Better Body”, poświęconą głównie kulturystyce; oprócz tego poradnik zawiera pewne fakty z życia, informacje, wspomnienia i opinie.

Levesque jest fanem Motörhead.

14 listopada 2006, rapper The Game oświadczył w trakcie wywiadu, iż jest w sporze sądowym z Levesqueiem o prawa do używania pseudonimu „The Game”.

13 lutego 2008 roku, WWE.com oświadczyło, iż Levesque oraz jego żona Stephanie oczekują swojego drugiego dziecka.

Tag Teamy

Two-Man Power Trip (WWF): "Stone Cold" Steve Austin

Degeneration X (WWF): X-Pac

Evolution (WWF/WWE): "Nature Boy" Ric Flair

The Corporation (WWF): Rocky Maivia

Degeneration X (WWF): Billy Gunn, "Road Dogg" Jesse James

DX (WWE): "HBK" Shawn Michaels

Team DX (WWE): Jeff Hardy, Matt Hardy, "HBK" Shawn Michaels, CM Punk

- (IWF): Perry Saturn

- (WWF): Vince McMahon

Tytuly

WWE: Heavyweight Champion [7], Undisputed Champion, World Heavyweight Champion [5], Intercontinental Champion [5], European Champion [2], World Tag Team Champion [2], King of the Ring [1997], Royal Rumble Winner [2002], "Triple Crown" Champion, "Grand Slam" Title Winner, Battle Royal Winner [1995]

IWF: Heavyweight Title, Tag Team Title

Nagrody

Attitude Award - Feud of the year with Shawn Michaels [2002]

Attitude Award - Rozczarowanie roku [2003]

Attitude Award - Match of the year [2004] (z Chrisem Benoit i Shawnem Michaelsem na Wrestlemanii)

Attitude Award - Najlepsze mic skillsy [2005]

Attitude Award - Najlepszy babyface [2006] (wspólnie ze Stingiem i Shawnem Michaelsem)

Attitude Award - Najlepszy theme [2006] - King of Kings

Attitude Award - Największa charyzma [2007]

Attitude Award - Najlepszy entrance [2007]

Attitude Award - Najlepszy theme [2007] - King of Kings

Attitude Award - Najgorsza walka roku [2008] (vs. The Great Khali na SummerSlam)

Slammy Award Winner [1997] - Best Hair

RSPW - Best Wrestler [2000]

RSPW - Best Heel [3] 1999; 2000; 2004

PW Torch - MVP [2000]

PW Torch - Rising Star [1995]

PW Torch - Feud of the Year [2000] vs Mick Foley

PWI - Feud of the Year [2] 2000 vs Kurt Angle; 2004 vs Chris Benoit

PWI - №1 of Annual Top 500 List [2000]

PWI - Most Hated Wrestler of the Year [3] 2003; 2004; 2005

RSPW - Best Match [2001] with Austin vs Jericho & Benoit

PW Torch - Match of the Year [2001] vs Steve Austin

PWI - Match of the Year [2004] vs Chris Benoit vs Shawn Michaels

Wrestling Observer - Hall of Fame [2005]

Wrestling Observer - Wrestler of the Year [2000]

Wrestling Observer - Feud of the Year [3] 2000 vs Mick Foley; 2004 vs Chris Benoit & Shawn Michaels; 2005 vs Batista

Wrestling Observer - Most Overrated Wrestler [3] 2002; 2003; 2004

RSPW - Most Favorite Wrestler [2000]

RSPW - Most Improved Wrestler [2000]

RSPW - Most Overrated Wrestler [3] 2002; 2003; 2004

Prawdziwe imie: Paul Michael Levesque

Waga: 116 kg

Wzrost: 1.93 m

Data urodzenia: 27 lipiec 1969

Debiut: marzec 1992

Miejsce urodzenia: Nashua, New Hampshire

Trener: Killer Kowalski

Akcja konczaca: The Pedigree (Double Underhook Facebuster)

Ulubione akcje: High Knee (Jumping Knee to Face), Inverted Indian Deathlock, Spinebuster, Clothesline, Figure-Four Leg Lock, Sledghammer Shot, Running Knee Drop, Elbow Drop, Sleeper, DDT, Running Neckbreaker, Facebreaker Knee Smach]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=7#p7 7@http://www.raw.pun.pl Kariera

Hardy uważa za swoich idoli, którzy byli dla niego inspiracją by spróbować swoich sił w wrestlingu takich wrestlerów jak: Sting, The Ultimate Warrior oraz Shawn Michaels. Jeff zaczynając w wieku lat 16 zaczął walczyć w WWF jako Jobber. Jego pierwsza walka przeciwko 1-2-3 Kidowi odbyła się 25 maja 1994 roku w miejscowości Erie, stan Pensylwania i została wyemitowana 25 czerwca na Edition of Superstars. Walczył okazyjnie jako jobber jeszcze w 1997 po czym rok później zaczął swoją pierwszą serię zwycięstw. Jeff razem z bratem Mattem i przyjaciółmi założyli własną federację – TWF (Trampoline Wrestling Federation), próbując naśladować ciosy które oglądali w telewizji. Wraz z czasem i zmianami nazw, federacja została wchłonięta przez większą mieszczącą się w stanie Północnej Karoliny. Wtedy to Jeff, Matt i przyjaciele zaczęli pracę dla innych firm. Jeździli po całym wschodnim wybrzeżu USA, walcząc w federacjach takich jak ACW oraz nieco mniejszych.

Zanim dołączył do WWF, Matt sformował swoją własną federację pod nazwą OMEGA (Organization of Modern Extreme Grappling Arts) razem z Thomasem Simpsonem. Federacja cieszyła się nieco większym powodzeniem niż TWF, a wykreowała takie talenty jak Matta i Jeffa oraz Shannona Moore’a, Gregorego Helmsa, Joeya Matthewsa, Caprice Coleman oraz wielu innych. W OMEDZE każdy z braci miał po kilka odrębnych charakterów. Jeff występował jako: Will O’the Wisp, Iceman, Mean Jimmy Jack Tomkins i The Masked Mountain. W tamtym okresie Jeff posiadał kilka tytułów mistrzowskich, m.in. Heavyweight, New Frontier oraz Mistrzostwo Tag Teamów razem z Mattem. Federacja zakończyła działalność w kwietniu 1998 roku kiedy bracia podpisali kontrakt z WWF

The Hardy Boyz (1998-2002)

Bracia Hardy w końcu wpadli w oko World Wrestling Federation. Po podpisaniu kontraktu w 1998 roku, byli ćwiczeni przez Dory-ego Funk Jr. razem z innymi wrestlerami takimi jak: Kurt Angle, Christian, Test oraz A-Train. Kiedy bracia wreszcie trafili na główne gale WWF pokazywane w telewizji, wcześniej służąc jako jobberzy na mniejszych galach, stworzyli akrobatyczny Tag Team nazwie The Hardy Boyz. Ich ówczesnym menadżerem był Michael Hayes. W 1999 r. bracia mieli feud z Edgem i Christianem oraz z grupą The New Brood. 17 października 1999 na gali No Mercy Matt i Jeff wygrali usługi menadżerskie Terri Runnels w finale Terri Invitational Tournament po pierwszym w historii WWF Ladder Matchu Tag Teamów (przeciwko Edgowi i Christianowi).

Drużyna braci zdobyła Mistrzostwo Tag Teamów WWE 6 razy, stając się jedną z najlepszych drużyn w historii WWE. W 2000 roku Matt i Jeff znaleźli nowego menadżera, w osobie przyjaciółki obu panów – Licie. Razem trójka stała się znana jako Team Xtreme.

Jeff zaczął być znany ze swoich ryzykownych popisów w trakcie meczów TLC w latach 2000 i 2001 (The Hardy Boyz) oraz 2002 r. (razem z Robem Van Damem), wyrabiając sobie markę jednego z najbardziej brawurowych i nieszablonowych zapaśników w ówczesnej WWF. Jeff był też w tym czasie mistrzem Interkontynentalnym (pokonując Triple H), Light Heavyweight (Jerrego Lynna) oraz Hardcore (najpierw pokonawszy Mike’a Awesome a potem Roba Van Dama).

Na początku kwietnia 2002 the Hardy Boyz zaczęli feud z Brockiem Lesnarem po tym jak Lesnar wykonał F-5 na Macie na stalowej rampie wejściowej, co spowodowało złość Jeffa i chęć rewanżu. Na gali Backlash 2002 Jeff spotkał się z Lesnarem w swojej pierwszej walce pokazywanej w telewizji. Lesnar dominował nad młodszym z Hardy’ch i wygrał mecz przez knockout. Lesnar i bracia toczyli feud przez następnych kilka tygodni, jednakże Hardy Boyz wyszli z pojedynków zwycięsko tylko raz (i to dzięki dyskwalifikacji). W lipcu 2002 roku Jeff zdobył po raz trzeci mistrzostwo Hardcore pokonując Bradshaw’a.

Walki w pojedynkę (2002-2003)

Po latach spędzonych w dywizji tag teamów, Jeff spróbował sił w Ladder Matchu o Undisputed Championship przeciwko The Undertaker-owi. Co prawda przegrał, ale zyskał szacunek swojego przeciwnika. Jeff walczył w wielu walkach o kilka tytułów, lecz niestety bez powodzenia. W końcu The Hardy Boyz rozeszli się, Jeff próbował urzeczywistnić swoje ambicje na RAW, Matt walczył z kolei na SmackDown!.

W styczniu 2003 roku, Jeff na krótko stał się heelem po tym jak zaatakował Roba Van Dama i Shawna Michaelsa. Skończyło się to miesiąc później kiedy uratował Stacy Kiebler przed atakiem Christiana. W lutym na krótko sformował team z Shawnem Michaelsem. Następnie zaprzyjaźnił się z Trish Stratus po tym jak uratował ją przed atakiem Stevena Richardsa i Victorii w marcu 2003 r. Hardy i Stratus udawali dla potrzeb angle’a parę, m.in. rozmawiając i całując się za sceną oraz towarzysząc sobie nawzajem podczas walk. W swoim ostatnim meczu przed rozwiązaniem kontraktu został pokonany przez The Rocka. Jeff został uwolniony od zobowiązań wobec WWE 22 kwietnia 2003 roku. Powodami które zostały podane były: kapryśne zachowanie zawodnika, branie narkotyków, odmowa pójścia na odwyk, psucie walk jak również totalna opieszałość i nie branie udziału w walkach. Sam Hardy podaje wypalenie i potrzebę odpoczynku od WWE

Przerwa oraz pojedyncze pokazy

Po opuszczeniu WWF/E Hardy wziął rok wolnego od wrestlingu podczas którego skoncentrował się na motokrosie i wykończeniu własnego toru motokrosowego.

Jeff wrócił do wrestlingu i walczył dla federacji Ring of Honor. Pierwszą galę w której wystąpił w 2003 r. była Death Before Dishonor. Użył swojego gimmicka Will O’the Wisp, walcząc w masce i pelerynie. Jeff szybko stracił maskę i kurtkę, co spowodowało że został rozpoznany. Publiczność wyrażała swoją dezaprobatę w trakcie meczu krzycząc: „Chcemy Matta!” i „Zostałeś wylany z roboty!”. Pomimo tego Jeff i tak wygrał walkę z Joeyem Matthewsem i Krazy K.

Total Nonstop Action Wrestling (2004-2006)

Debiut Hardiego na TNA odbył się 23 czerwca na gali pay-per-view Second Anniversary Show w meczu przeciwko Mistrzowi Dywizji X TNA – A.J. Stylesowi o tytuł mistrzowski. Jednocześnie był to pierwszy raz gdy mógł zaprezentować swój nowy motyw wejściowy pt. „Modest”, utwór który sam wykonywał oraz swój pseudonim „The Charismatic Enigma”. Walka zakończyła się no-contest kiedy zaingerowali Kid Kash oraz Dallas. Hardy powrócił do TNA 21 lipca kiedy uzyskał prawo do walki o Mistrzostwo Świata Wagi Ciężkiej NWA. Hardy zmierzył się o tytuł 8 września lecz przegrał z broniącym tytułu Jeffem Jarretem.

Hardy sformował team z A.J. Stylesem oraz Ronem Killingsem w połowie 2004 r. W październiku 2004 r. wygrał turniej, dzięki któremu dostał kolejną okazję do walki o Mistrzostwo Świata Wagi Ciężkiej NWA. Tym razem walka miała miejsce 7 listopada na gali Victory Road 2004. Hardy ponownie przegrał z Jarretem, tym razem w Ladder Matchu, po ingerencji Kevina Nasha i Scotta Halla. Miesiąc później na gali Turning Point 2004 Hardy, Styles i Randy Savage pokonali Jarreta, Halla i Nasha (znanych jako drużyna Kings of Wrestling). Następnie Hardiemu udało się pokonać Halla, walcząc w zastępstwie Hectora Garzy na gali Final Resolution 16 stycznia 2005 r.

Na gali Against All Odds w lutym 2005 roku, Hardy przegrał z Abyssem w Full Metal Mayhem meczu o pierwszeństwo w kandydowaniu do tytułu NWA World Heavyweight Championship. Co ciekawe, Jeff wziął rewanż na Abyssie w Falls Count Everywhere meczu na gali Destination X w marcu tego samego roku. Następnie Hardy zaczął feud z Ravenem, na początku którego pokonał swojego przeciwnika w Steel Cage Match’u na Lockdown 2005 w kwietniu. Hardy został zawieszony przez federację TNA po tym jak nie wziął udziału w Clockwork Orange House of Fun w rewanżu przeciwko Ravenowi na Hard Justice 2005 15 maja, głównie ze względu problemów z transportem. Zawieszenie zostało unieważnione 5 sierpnia, kiedy Hardy powrócił na gali Sacrifice 2005, a tydzień później ingerując w walce Jeffa Jarretta. Jego pierwszy pojedynek od czterech miesięcy miał miejsce na gali Unbreakable 11 września, kiedy to przegrał z Bobbym Roodeem, po ingerencji Jarretta.

W październiku 2005 roku, Hardy wdał się w feud z Abyssem, Rhino i Sabu. Feud pomiędzy czteroma zawodnikami miał swoje rozwiązanie na Monster’s Ball meczu na gali Bound For Glory 2005 dnia 23 października, który to pojedynek wygrał Rhino. W trakcie walki, Hardy wykonał Swanton Bomb na Abyssie z wysokości ponad 5 metrów. W dalszej części gali Hardy walczył w 10-osobowym battle royal, którego nagrodą za zwycięstwo była szansa walki o NWA World Heavyweight Championship, gdzie ponownie wygrał Rhino. Na gali Genesis 2005 w listopadzie, Hardy przegrał z Montym Brownem, w kolejnym pojedynku, którego nagrodą była szansa walki o mistrzostwo.

Hardy miał zaplanowaną walkę na gali Turning Point w grudniu 2005 r., lecz ponownie nie wziął w niej udziału, tłumacząc to problemami z dojazdem. Hardy został zawieszony i już nie pojawił się na TNA. W marcu, kwietniu i maju 2006 roku Hardy wystąpił w kilku pomniejszych galach, których promotorem była TNA oraz Dave Hebner i United Wrestling Federation.

World Wrestling Entertainment. (2006-do teraz)

4 sierpnia 2006 roku, WWE ogłosiło że Hardy ponownie podpisał kontrakt z tą federacją. W następnych tygodniach pokazywano jego przemówienia w których oświadczał, że wystąpi na gali RAW 21 sierpnia. W dniu swojego powrotu pokonał ówczesnego mistrza WWE – Edge’a – przez dyskwalifikację po tym jak Lita wyciągnęła Edge’a z ringu. Po tym jak nie udawało mu się zdobyć przez następnych kilka tygodni, włączając w to galę Unforgiven 2006, Intercontinental Championship od Johnnego Nitro, Jeff Hardy w końcu pokonał swojego przeciwnika w walce o tytuł 2 października na odcinku RAW. 6 listopada na gali RAW, Hardy stracił pas ponownie na rzecz Nitro, po tym jak ten uderzył go pasem mistrzowskim. Lecz zaledwie tydzień później Hardy odzyskał pas, wykonując na przeciwniku Crucifix Pin. To oznaczało dla Jeffa, iż po raz 3 zdobywa tytuł Intercontinental Championship.

Zjednoczenie Hardych.

21 listopada na odcinku gali ECW Jeff połączył siły z bratem Mattem po raz pierwszy od 5 lat, by pokonać Full Blooded Italians. Na gali Survivor Series 2006 Matt i Jeff byli częścią drużyny DX, której udało się uzyskać gładkie zwycięstwo nad Teamem Rated-RKO. Później bracia uzyskali pierwszą możliwość, od czasu powrotu Jeffa, do walki o mistrzostwo Tag Teamów. Wzięli udział 4 zespołowym Ladder Matchu o mistrzostwo WWE Tag-Teamów na gali Armageddon 2006, lecz nie podołali zadaniu. W trakcie walki Matt i Jeff spowodowali kontuzję twarzy Joego Mercury.

Podczas gdy Jeff Hardy dalej miał feud z Johnnym Nitro i MNM także na początku 2007 roku, młodszy z braci ponownie stanął w obronie swojego pasa mistrzowskiego w walce przeciwko Nitro na New Years Revolution 2007 w Steel Cage Match. Po raz kolejny udało mu się obronić tytuł. Jeff ponownie stworzył drużynę z bratem by pokonać MNM na obu galach – Royal Rumble 2007 i No Way Out 2007. Na następnym RAW (19 lutego) Hardy został pokonany przez Umagę w walce o tytuł Interkontynentalny. W kwietniu 2007, Jeff wziął udział w Money In The Bank Ladder Match na Wrestlemanii 23. W trakcie meczu Matt Hardy rzucił Edge’a na drabinę i zachęcił swojego brata, który był blisko wygrania walki, by wykończył przeciwnika. Następnie Jeff skoczył z drabiny ponad 6 metrów na Edge’a wykonując na nim leg drop, co doprowadziło do zmistyfikowanej kontuzji obu zawodników. Obaj nie mogli już brać udziału w walce i zostali wyniesieni z hali na noszach.

Na następnym RAW (2 kwietnia), Bracia Hardy wzięli udział w 10-drużynowym Battle Royal o tytuł Mistrzów Świata Tag-teamów. Wygrali walkę po pokonaniu Lance’a Cade’a oraz Trevora Murdocha. Następnie pomiędzy obu drużynami zaczął się feud, w trakcie którego The Hardyz obronili tytuł najpierw na Backlash 2007 oraz Judgment Day 2007. Jednakże, Cade i Murdoch pokonali braci na gali RAW 4 czerwca, przez co The Hardyz stracili tytuły. Bracia otrzymali szansę rewanżu na gali Vengeance, lecz ponownie zostali pokonani.

Tag Teamy

The Hardy Boyz/Los Conquistadores (WWF): Matt Hardy

Jinx Brothers (WWF): Jinx #2

2Xtreme (WWF): Matt Hardy, Lita

The Brood (WWF): Gangrel, Matt Hardy

Team DX (WWE): Matt Hardy, Triple H, "HBK" Shawn Michaels, CM Punk

Team Triple H (WWE): Triple H, Kane, Rey Mysterio

- (WWE): Triple H

- (NWA): AJ Styles

Tytuly

WWE: World Heavyweight Champion [2], WWE Champion, Intercontinental Champion [4], European Champion, Tag Team Champion [6], Light Heavyweight Champion, Hardcore Champion [3], Terri Invitational Tournament Winner, Tag Team Battle Royal Winner [2007], Grand Slam Champion, Triple Crown Champion

OMEGA: Heavyweight Title, Tag Team Title, First-ever New Frontier Champion

WCW: Tag Team Champion

NCW: Heavyweight Title, Light Heavyweight Title [2]

NWA 2000: Tag Team Title

NDW: Light Heavyweight Title

UWA: World Middleweight Title

NFWA: Heavyweight Title

NEW: Junior Heavyweight Title

Turnieje

WWF Terri Invitational Tournament Winner [1999]

NWA 4-Man World Heavyweight Title №1 Contender Tournament Winner [2004]

Nagrody

Attitude Award - Wrestler Roku [2008]

Attitude Award - Najlepszy Babyface [2008]

Attitude Award - Najlepszy Babyface [2009]

Attitude Award - Najlepszy feud roku [2009] (z CM Punkiem)

PWI - Tag Team of the Year [2000] with Matt Hardy

PWI - Match of the Year [2] 2000 with Matt Hardy vs Edge & Christian vs The Dudley Boyz; 2001 with Matt Hardy vs Edge & Christian vs The Dudley Boyz

PWI - Comeback of the Year [2007]

PW Torch - MV Team [1999] with Matt Hardy

PW Torch - Rising Star [1999] with Matt Hardy

RSPW - Best Tag Team [1999] with Matt Hardy

Wrestling Observer - Best Flying Wrestler [2000]

RSPW - Best Flyer [2] 1999; 2000

RSPW - Best Wrestling Move [2] 1999; 2000

Slammy Award Winner - Extreme Moment of the Year [2008]

Prawdziwe imie: Jeffrey Nero Hardy

Waga: 102 kg

Wzrost: 1.85 m

Data urodzenia: 31 sierpien 1977

Debiut: 2 grudnia 1993

Miejsce urodzenia: Cameron, North Carolina

Trener: Dory Funk Jr., Michael Hayes

Akcja konczaca: Texas Cloverleaf (OMEGA), Swanton Bomb (WWF)

Ulubione akcje: Twist of Fate (Front Facelock into Cutter), Spine Line (Modified Texas Cloverleaf), Whisper in the Wind (Rebound Corkscrew Senton Press), Poetry in Motion (Assisted Corner Splash, with Matt Hardy), Reverse of Fate/Reverse Twist of Fate (Inverted Facelock into Neckbreaker Slam), Double Legdrop to Midsection (with Matt Hardy), Sitout Jawbreaker, Catapult into Quebrad, Flying Clothesline off Barricade, Jumping Back Kick, Flying Legdrop, Snap Reverse STO, Event Omega (Tope Rope Legdrop/Splash Combo, with Matt Hardy), 450 Splash, Compactor (Russian Legsweep into Roll Up), Spin Cycle (Simultaneous Fist Drop/Somersault Senton, with Matt Hardy), Super Powerbomb/Neckbreaker Combo (with Matt Hardy)]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=5#p5 5@http://www.raw.pun.pl Stajnie

The Corporate Ministry (WWF, 1999): Shane McMahon, Paul Bearer, The Acolytes, Mideon, Viscera, Hunter Hearst Helmsley, Chyna, Greenwhich Posse, Big Boss Man, Vince McMahon

Ministry of Darkness (WWF, 1999): Paul Bearer, The Acolytes, Mideon, Viscera, Gangrel, Edge, Christian

Disciples Of Evil (WWF, 1999): Paul Wight, Mideon, Viscera, Paul Bearer

The Unholy Alliance (WWF, 1998-2000): Linda Mcmahon, Mick Foley, The Rock, Steve Austin, Kane

Team WWF (WWF, 2001): Kane, Kurt Angle, Chris Jericho, "Stone Cold" Steve Austin

Team Survive WWF (WWF, 2001): Kane, Chris Jericho, The Rock, Vince McMahon (Big Show)

Sky Scrapers (WCW, 1988-1989): Teddy Long, Sid Viscous, Dan Spivey, The Masked Sky Scraper

The Real World Champions (WWF, 1991-1993): Bobby Hennan, Paul Bearer, Ric Flair, Razor Ramon, Curt Hennig


Tag Teamy

Brothers of Destruction (WWF/WCW): Kane

Devastation Inc (USWA): Steve Austin

Skyscrapers (NWA): Dan Spivey

- (WWF): "Stone Cold" Steve Austin

- (WWF): The Rock

- (WWF): Big Show

Tytuly

WWF/WWE: Undisputed Heavyweight Champion, World Heavyweight Champion [2], Heavyweight Champion [3], Tag Team Champion [6], Hardcore Champion, Royal Rumble Winner [2007]

WCW: Tag Team Champion

USWA: Unified World Heavyweight Title, Texas Heavyweight Title

Turnieje

WWE Undisputed Champion №1 Contender Tournament Winner [2002]

Nagrody

Slammy Award [2009] - Walka roku 2009 z Shawnem Michaelsem na Wrestlemanii 25

Attitude Award - Najlepszy entrance roku [2005]

Attitude Award - Najlepszy feud roku [2007] (z Batista)

Attitude Award - Najlepszy gimmick [2007]

Attitude Award - Najlepszy babyface [2007]

Attitude Award - Najlepszy feud roku [2008] (z Edgem)

Attitude Award - Walka Roku [2008] (z Edgem na SummerSlam)

Attitude Award - Walka roku [2009] z Shawnem Michaelsem na Wrestlemanii

Attitude Award - Najlepszy entrance roku [2009]

Sports Illustrated top six current streaks in sports - WrestleMania winning streak [2004]

PWI - Match of the Year [1998] vs Mankind

PWI - Feud of the Year [1991] vs Ultimate Warrior

Slammy Award [1996] - Greatest Hit

Slammy Award [1997] - Star of the Highest Magnitude

Slammy Award [1997] - Best Tattoo

Slammy Award [1997] - Entrance Music

Wrestling Observer - Hall of Fame [2004]

Wrestling Observer - Best Heel [1991]

Wrestling Observer - Most Overrated Wrestler [2001]

RSPW - Most Overrated Wrestler [2001]

RSPW - Best Wrestling Gimmick [3] 1991; 1992; 1993

Prawdziwe imie: Mark Wiliam Calaway

Waga: 136 kg

Wzrost: 2.10 m

Data urodzenia: 24 marzec 1962

Debiut: 1988

Miejsce urodzenia: Houston, Texas

Trener: Don Jardine

Akcja konczaca: Tombstone Piledriver (Belly-to-belly Piledriver), The Last Ride (Elevated Powerbomb), Hell's gate]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=4#p4 4@http://www.raw.pun.pl Kariera

Karierę zapaśniczą rozpoczynał w organizacji CCW (Coastal Championship Wrestling) w 1996r., gdzie był trenowany przez Soulmana Alexa G oraz Normana Smileya. Zdobył w niej tytuł CCW Heavyweight Championship. Zanim podpisał kontrakt z WWE występował także w federacji Future of Wrestling w której zdobył mistrzostwo tag teamów ze swoim partnerem Punisherem. W 2000r. wstąpił do Xtreme Wrestling Alliance w którym podczas swojego 2,5 letniego pobytu dwa razy zdobył tytuł mistrza wagi ciężkiej. W 2003 r. został wcielony do "rozwojówki" World Wrestling Entertainment na Florydzie. Po długich negocjacjach między Alainem oraz menedżerem brandu SmackDown – Theodorem Longiem doszło do podpisania oficjalnego kontraktu 27 września 2006r. Po tym wydarzeniu MVP postawił sobie ambitny cel – zdobycie tytułu United States Championa, który był w posiadaniu Chrisa Benoita. MVP walczył o pas z Benoitem na Wrestlemanii 23 i Backlash 2007. Upragnioty tytuł mistrza Stanów Zjednoczonych zdobył w końcu na Judgment Day 2007, pokonując Chrisa Benoita w meczu: 2 out of 3 Falls, zdecydowanie wygrywając 2:0. Nikt nie spodziewał się, że to panowanie będzie najdłuższym w historii tego pasa. Dzięki temu zwycięstwu MVP zajął 47 miejsce w plebiscycie Pro Wrestling Illustrated. Po tym, jak został US Champem, rozpoczął długi feud z Mattem Hardym, który chciał odebrać mu pas. Mimi feudu stworzyli tag team i nawet zdobyli pasy WWE Tag Team Champions, które jednak szybko stracili z powodu osobistego konfliktu i braku komunikacji w ich tag teamie. Podczas jednej z walk między nimi MVP spowodował kontuzję starszego z braci Hardych. Na Backlash 2008 MVP stracił swój tytuł na rzecz Matta Hardiego, który w końcu dopiął swego i zdobył US Title. MVP trzymał pas mistrza Stanów Zjednoczonych 343 dni, co jest najdłuższym panowaniem w historii tego pasa. Po tym przegranym pojedynku MVP załamał się i przez pół roku nie był w stanie wygrać żadnej walki. Dopiero na kilka miesięcy przed Wrestlemanią 25 przełamał się i zaczął seryjnie wygrywać swoje pojedynki. Na kilka tygodni przed Wrestlemanią, na jednej z gal SmackDown zwyciężył Sheltona Benjamina i po raz drugi w karierze został mistrzem USA. Wystąpił w Money In The Bank Matchu na największej gali roku. W czasie Draftu 2009 został przeniesiony do rosteru Rawi zabrał na ten roster pas WWE United States Championa. 1 czerwca na gali RAW, MVP stracił pas United States Champion na rzecz Kofi'ego Kingstona. Na następną niedzielę Kofi Kingston bronił pasa United States Champion na gali Extreme Rules przeciwko William'owi Regal'owi, MVP oraz Matt'owi Hardy'emu w meczu Fatal Four Way, lecz Kofi obronił pas.Na gali Summerslam pokonał Jacka Swaggera.Na gali Raw którą poprowadził Floyd Mayweather Jr. MVP i Mark Henry pokonali Chrisa Jericho i Big Showa, w walce tej Floyd podał MVP kastet którym MVP uderzył Chrisa Jericho i pokonał go. Na gali WWE Breaking Point MVP i Mark Henry zmierzą się z posiadaczmi zunifikowanych pasów Tag Team - Chrisem Jericho i Big Showem.

Tag Teamy

Team Show (WWE): Big Show, Fit Finlay, Umaga, Test

- (DSW): Eric Perez

- (NWA): Scoot Andrews

- (FOW): Punisher

- (PWA): V.I.P. (Victor Imperial Porter)

- (WWE): Matt Hardy

- (WWE): Mark Henry

Tytuły

WWE: United States Champion, Tag Team Champion, "VIP Lounge" Show Hoster

DSW: DSW Commentator

FOW: Tag Team Title

XWA: Heavyweight Title

CCW (Coastal): Heavyweight Title

Prawdziwe imie: Antonio Banks

Waga: 118 kg

Wzrost: 1.91 m

Data urodzenia: 28 pazdziernik 1973

Debiut: 2003

Miejsce urodzenia: Liberty City (Miami), Florida

Trener: "Soulman" Alex G, "Screamin'" Norman Smiley, Rusty Brooks

Akcja konczaca: Drive by kick, The PlayMaker]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=3#p3 3@http://www.raw.pun.pl Stajnie

THUG Life (Detroit, 1997): Christian Cage, Joe E. Legend, Rhino Richards, Bill Skullion, Big Daddy Adams, Geza "Bigg Dawg" Kalman, Professor Maxwell, Martin Kane, Johnny Bradford

Revolution X (PCW): Andrew Martin, Christian Cage, Judd the Studd, Reckless Youth, Flash Flanagan, Lance Diamond

The Brood (WWF, 1998-1999): Gangrel, Christian

Ministry of Darkness (WWF, 1999): The Undertaker, Paul Bearer, The Acolytes, Mideon, Viscera, Gangrel, Christian

The Conspiracy (WWF, 2000): Shane McMahon, Chris Benoit, Kurt Angle, Big Show, Christian

Edge Army (WWE, 2002-2003): Rey Mysterio, Hulk Hogan, Chris Benoit, Tajiri, Shelton Benjamin

Anti-ECW Crusade (WWE, 2005): Eric Bischoff, Maven, Gene Snitsky, Tyson Tomko, William Regal, Christian, Robert Conway, Sylvian Grenier

Team RECK (WWE, 2000): Kurt Angle, Christian, Rhyno

La Familia (WWE): Bam Neely, Chavo Guerrero, Vickie Guerrero, Zack Ryder, Curt Hawkins


Tag Teamy

High Impact/Suicide Blondz (ICW): Reso

Sex & Violence (Detroit): Just Joe

The Brood (WWF): Gangrel, Christian

Los Conquistadors (WWF): "Dos"

E & C (WWF): Christian

Rated rKo (WWF): "The Legend Killer" Randy Orton

Team Rated-RKO (WWE): Gregory Helms, "The Legend Killer" Randy Orton, Johnny Nitro, Mike Knox

- (WWE): Chris Benoit

- (WWE): Mick Foley

- (WWE): Rey Mysterio

- (WWE): Hulk Hogan

- (WWE): Chris Jericho

Tytuly

WWE: World Heavyweight Champion [5], WWE Champion [4], World Tag Team Champion [11], Tag Team Champion, Intercontinental Champion [5], King of the Ring [2001], Tag Team Battle Royal Winner [2000], 30-Man Battle Royal Winner [2006], "The Cutting Edge" Show Hoster, "Triple Crown" Champion, "Grand Slam" Title Winner, Mr Money in the Bank [2005], [2007], Battle Royal Winner [2008], Battle Royal Winner [2007], Royal Rumble Winner [2010]

WCW: United States Heavyweight Champion

ICW: Streetfight Tag Team Title [2]

ICW/MWCW: Mid-West Unified Tag Team Title

SSW: Tag Team Title

CWA: North America Heavyweight Title

OCW: Tag Team Title

Turnieje

WWE "Gold Rush" Tournament Winner [2005]

WWF King of the Ring 2001 Tournament Winner [2001]

Nagrody

Attitude Award - Największy Postęp [2002]

Attitude Award - Najlepsze mic skillsy [2006]

Attitude Award - Największa charyzma [2006] (wspólnie z Kurtem Angle)

Attitude Award - Największa charyzma [2008]

Attitude Award - Najlepszy heel [2006]

Attitude Award - Najlepszy heel [2007]

Attitude Award - Najlepszy heel [2008]

Attitude Award - Najlepszy feud roku [2008] (z Undertakerem)

Attitude Award - Walka Roku [2008] (z Undertakerem na SummerSlam)

Attitude Award - Najlepszy Gimmick [2008]

PW Torch - MV Team [2000]

Wrestling Observer - Tag Team of the Year [2000] with Christian

RSPW - Best Tag Team [2] - 2000 with Christian; 2001 with Christian

PWI - Most Improved Wrestler of the Year [2001]

Wrestling Informer - Feud of the Year [2002] vs Kurt Angle

RSPW - Best Match [2002] with Rey Mysterio vs Kurt Angle & Chris Benoit

Wrestling Observer - Match of the Year [2002] with Rey Mysterio vs Kurt Angle & Chris Benoit

PW Torch - Feud of the Year [2002] vs Kurt Angle

PW Torch - Match of the Year [2002] with Rey Mysterio vs Kurt Angle & Chris Benoit

PWI - Comeback of the Year [2004]

PWI - Most Hated Wrestler of the Year [2006]

PWI - Feud of the Year [2006] vs John Cena

PWI - Match of the Year [2] 2000 with Christian vs The Hardy Boyz vs The Dudley Boyz; 2001 with Christian vs The Hardy Boyz vs The Dudley Boyz

PWI - Feud of the Year [2005] with Lita vs Matt Hardy

RSPW - Best Wrestling Gimmick [2000]

Slammy Award for Couple of the Year (2008)

Prawdziwe imie: Adam Joseph Copeland

Waga: 106 kg

Wzrost: 1.93 m

Data urodzenia: 30 pazdziernik 1973

Debiut: 1 lipiec 1992

Miejsce urodzenia: Orangeville, Ontario

Trener: Ron Hutchinson, Sweet Daddy Siki, Sully's Gym (Toronto), Bret Hart, Dory Funk Jr., Stu Hart, Tom Prichard

Ulubione akcje: Diving Spear (Top Rope Spear), Dragon Suplex, Edge-O-Matic (Sitout Rear Mat Slam), DDT Buzzkiller, One-Man Con-Chairto, Figure-Four Edge-Lock, Edgeucator Leglock (Inverted Cloverleaf), Electric Chair Drop, Electric Chair Bomb, Yakuza Kick, Missile Dropkick, Winning Edge (Half-Nelson Face Buster), Flying Crossbody, Tornado DDT, Steel Briefcase shot, Rear Naked Choke, Leg Lariat, Spinning Heel Kick, Big Boot, Con-Chair-to (with Christian)]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec http://www.raw.pun.pl/viewtopic.php?pid=2#p2 2@http://www.raw.pun.pl WWE RAW jest programem o profesjonalnym wrestlingu aktualnie ukazującym się na programie USA Network. Program zadebiutował na antenie USA Network 11 stycznia 1993 roku. Gościł tam aż do 2000 roku kiedy to przeniósł się do stacji TNN znanej potem jako Spike TV. W 2005 roku show powrócił do rodzimego USA Network. RAW ukazywało się w każdy poniedziałkowy wieczór od samego początku co zaowocowało mianem najdłużej ukazującego się cotygodniowego programu telewizyjnego w historii. Dlatego też nazywany jest flagowym programem WWE.
WWF Monady Night Raw po raz pierwszy pokazano 11 stycznia 1993 roku na USA Network i było jednogodzinnym programem. Ze wszystkich zawodników, którzy wtedy wystąpili do dzisiaj zostało tylko dwóch: Shawn Michaels oraz The Undertaker. RAW przełamało dotychczasowe stereotypy pokazywania wrestlingu w TV, które zazwyczaj było nagrywane w małych salach. RAW jako pierwsze wprowadziło interakcje na żywo z publicznością bo to właśnie do niej skierowane było show. Pierwszy epizod przedstawiał Yokozunę, który pokonał Koko B. Ware'a, The Steiner Brothers pokonujących the Executioners, Shawna Michaelsa pokonującego w walce o IC title Maxa Moona oraz Undertakera pokonującego Damiena Demento. Ponadto był wywiad z Razor Ramonem
Oryginialnie RAW nagrywane było w niewielkim teatrze w Nowym Jorku Grand Ballroom w Manhatam Center Studios i było pokazywane co tydzień. Kombinacja nietypowych scenariuszy oraz akcji na żywo wróżyła sukces. Niestety cotygodniowe pokazywanie show na żywo wysysało pieniądze WWE. Dlatego tez w latach 1994 i 1999 podjęto decyzje o tym, że RAW będzie pokazywane na żywo w poniedziałek a następnego dnia było nagrywane na następny tydzień.

Pierwsze lata RAW trzymały klimat gimmikowego stylu federacji. Przykładami są chociażby Tatanka, Irwin R. Schyster, Duke The Dumpster Drose, Drink the Clown czy Thurman Sparky Plugg.

RAW jednak powoli i nieoczekiwanie zaczęło zmieniać się i dążyć do "Attitude Ery". Dzięki temu RAW zyskało przydomek "Uncut, Uncensored, Uncooked". Niektóre z takich momentów to porażka Razor Ramona z 1-2-3 Kidem, porażka HBK z Martym Jannetym czy chociażby pierwszy bodyslam na Yokozunie wykonany przez Lexa Lugera.

Pierwotnie gospodarzami RAW byli Vince McMahon, Rob Arlett i Macho Man Randy Savage. Sean Money przeprowadzał wywiady a Bobby The Brain Heenan pomagał mu w tym. 19 kwitnia 1993 barlett pokazał się ostatni raz w programie. Zastąpiony został przez Heenana. 6 grudnia 1993 Gorilla Monsoon wykopał heenana z WWF na zawsze. W rzeczywistości był to storyline spowodowany tym, że WWF zaproponowało Heenanowi lżejszy grafik i połowę dotychczasowej wypłaty. Po ponad roku RAW wyprowadziło się z Nahattan Center i podróżowało po USA.]]> Poniedziałek 21 Czerwiec Poniedziałek 21 Czerwiec